Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Χειρουργικά πλέγματα

Ξεκινώ με μια γενική τοποθέτηση: Δεν εμπιστεύομαι τους γιατρούς. Οποτεδήποτε έχω κάποιο σοβαρό θέμα που απαιτεί ιατρική συνδρομή, δεν προχωρώ σε καμία ιατρική πράξη αν δεν αποκτήσω ο ίδιος γνώση για το θέμα, κάτι που γίνεται με εξαντλητική αναζήτηση στο διαδίκτυο (σε κάποιες περιπτώσεις αγόρασα και βιβλία). Αφού επισκεφθώ μερικούς γιατρούς (το πλήθος των οποίων εξαρτάται από τη σοβαρότητα του θέματος), επιλέγω εκείνον που θα περάσει τις "εξετάσεις" μου, δηλαδή εκείνον που ή συμφωνεί μαζί μου (χωρίς να του έχω φανερώσει πριν την άποψή μου) και γνωρίζει γιατί ή θα με πείσει για τη δική του με σοβαρά επιχειρήματα και λογική. Φυσικά η διαδικασία αυτή είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και ψυχοφθόρα, αλλά συνήθως το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο.

Ήταν λοιπόν 22 Δεκεμβρίου του 2008, όταν η σύζυγος επισκέφθηκε τον γυναικολόγο της για να του δείξει κάποια "εξογκώματα" που είχε στην κοιλιά της. Ο γυναικολόγος διέγνωσε αμέσως ότι πρόκειται για κήλη λευκής γραμμής και ότι τα εξογκώματα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το έντερό της που βγαίνει έξω από την κοιλιακή χώρα. Της συνέστησε μάλιστα να επισκεφθεί χειρούργο άμεσα. Ως εδώ καλά. Την σύστησε και έναν γνωστό του χειρούργο, προχώρησε ωστόσο και σε μια πρόβλεψη: Επειδή η κήλη είναι μεγάλη, για να κλείσει θα χρειαστεί η τοποθέτηση χειρουργικού πλέγματος, και στη συνέχεια ίσως δεν θα μπορέσει να ξαναμείνει έγκυος.

Την επομένη το απόγευμα μαθαίνω τα νέα... Αμέσως, σχετικά τρομοκρατημένος, αρχίζω να ψάχνω χειρούργους στις λίστες του ΟΠΑΔ. Φυσικά, 23 Δεκεμβρίου το απόγευμα οι πιθανότητες να βρεις κάποιον είναι ελάχιστες. Για καλή μου τύχη ωστόσο κάποιος σήκωσε το τηλέφωνο. Ήταν ο Γ.Σ. (τα στοιχεία του στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου). Μάλιστα, μας είπε να τον επισκεφθεί η σύζυγος άμεσα, μιας και την επόμενη δεν θα εργαζόταν. Έτσι και έγινε. Μετά από μία ώρα επέστρεψε η σύζυγος από τον Γ.Σ. και τα νέα ήταν τόσο καθησυχαστικά, όσο και ανησυχητικά. Πράγματι ήταν κήλη λευκής γραμμής, αλλά ήταν πολύ μεγάλη γεγονός που σημαίνει πως δεν ήταν επικίνδυνη (οι μικρές κήλες είναι επικίνδυνες γιατί μπορεί να "σφηνώσει" κάποιο έντερο). Ωστόσο πρέπει να κάνει την εγχείρηση σχετικά σύντομα (το πολύ σε λίγους μήνες), γιατί όσο καθυστερεί τα τοιχώματα της κήλης καταστρέφονται και θα είναι δυσκολότερη η συρραφή τους. Ο γιατρός όμως προχώρησε και ένα βήμα πιο πέρα. Της είπε ότι η εγχείρηση αυτή (κήλη λευκής γραμμής) δεν απαιτεί χειρουργικό πλέγμα, και όποιος της πει το αντίθετο, το κάνει για να πάρει την προμήθεια από τις εταιρείες χειρουργικών πλεγμάτων. Της είπε για τους υπαλλήλους των εταιρειών που βρίσκονται έξω από τα χειρουργεία και πουλάνε σε "πραγματικό χρόνο" τα πλέγματα στους γιατρούς και τελικά στους ασθενείς. Μάλιστα, η συνήθης αναλογία εταιρείας-γιατρού-πλασιέ είναι 40:40:20, η συνολική τιμή του πλέγματος είναι της τάξης των 3,000 ευρώ και την καλύπτει πλήρως το ταμείο. Ειδικά λόγω του τελευταίου, πολλοί ασθενείς θεωρούν καλό να βάλουν χειρουργικό πλέγμα! Καταλαβαίνετε τώρα πού πηγαίναν τα λεφτά μας τα προηγούμενα χρόνια. Ο γιατρός δεν ήταν γενικά αντίθετος στα χειρουργικά πλέγματα, ο ίδιος τα χρησιμοποιεί π.χ. στις βουβονοκήλες, αλλά θεωρεί ότι υπάρχει κατάχρηση αυτών σε άλλες περιπτώσεις. Τέλος της είπε ότι, χωρίς πλέγμα, σε 3 μήνες θα είναι απολύτως καλά και σε 6 μήνες θα μπορεί να ξαναμείνει έγκυος χωρίς κανένα φόβο!

Όπως καταλαβαίνετε, οι γιορτές των Χριστουγέννων ήταν για μένα μια διαρκής αναζήτηση στο διαδίκτυο για να μάθω τα πάντα περί χειρουργικών πλεγμάτων. Και έμαθα πολλά. Το πρώτο που έμαθα είναι ότι τα χειρουργικά πλέγματα, εφόσον τα βάλεις, δεν βγαίνουν! Θα τα κουβαλάς πάνω σου μια ζωή. Ένα κομμάτι πλαστικό που δεν απορροφάται από τον οργανισμό. Και σε πολλές περιπτώσεις δημιουργούν προβλήματα, όπως μολύνσεις, πυρετός που δεν ξέρεις την αιτία του, αποβολές από τον οργανισμό. Βρήκα πλέγματα που έχουν αποσυρθεί/απαγορευτεί στις ΗΠΑ. Και τελικά κατέληξα στο ότι πρέπει πάσει θυσία να αποφευχθεί η χρήση χειρουργικού πλέγματος στη συγκεκριμένη εγχείρηση.

Το μόνο που έμενε ήταν να βρούμε έναν γιατρό να μας κάνει την εγχείρηση χωρίς πλέγμα. Και ο Γ.Σ.; Μα αυτόν τον βρήκαμε από τη λίστα του ΟΠΑΔ, δεν μας τον σύστησε κανείς! Άσε που δεν είχε τη σοβαροφάνεια ενός καθωσπρέπει γιατρού, ήταν αρκετά απλός, καθημερινός, πολύ καλός για παρέα, αλλά ως εκεί... (κάτι σαν τον Καραμανλή τον νεώτερο δηλαδή :-). Και δεν είχε και πολύ κόσμο στο ιατρείο του!

Το να βρεις γιατρό όμως που να μπορεί/θέλει να κάνει την εγχείρηση κήλης λευκής γραμμής χωρίς πλέγμα απεδείχθη πολύ δύσκολο. Και πού δεν πήγαμε; Επισκέφθηκα πανεπιστημιακό γιατρό, από τα ονόματα της πόλης. Τον γιατρό που μας είχε συστήσει ο γυναικολόγος. Τον χειρούργο του δημόσιου νοσοκομείου όπου εργάζονταν και οι δύο γονείς της συζύγου. Παλιούς συμμαθητές. Ακόμη και την γιατρό ξαδέρφη μου που μένει στην Αθήνα, η οποία (δεν είναι χειρούργος) αφού αρχικά συμφώνησε μαζί μου, στη συνέχεια ρώτησε συναδέλφους της και μας μετέφερε ότι πρέπει να μπει χειρουργικό πλέγμα (αν και η ίδια εξακολουθούσε να έχει τις αμφιβολίες της).

Έχουμε λοιπόν, από τη μία έξι γιατρούς (μαζί με τον γυναικολόγο) και από την άλλη μόνο τον Γ.Σ. Και μολονότι για μένα (που δεν είχα δει ακόμη τον Γ.Σ.) η απόφαση ήταν προφανής, το πρόβλημα ήταν ότι έπρεπε να πείσω τη σύζυγο. Και αυτό ήταν πολύ δύσκολο...

Εδώ όμως μπαίνει η λογική. Με τα πολλά κατάφερα να πείσω τη σύζυγο να επισκεφθούμε μαζί τον Γ.Σ. για να τον γνωρίζω και να τον ελέγξω. Και ο γιατρός πέρασε τον έλεγχο. Ο γιατρός αναγνώρισε τις παρενέργειες που μπορεί να έχουν τα χειρουργικά πλέγματα και για τις οποίες δεν μας ενημέρωσε κανείς. Επέμεινε ότι μπορεί να την κάνει την εγχείρηση χωρίς πλέγμα και είναι κατά 99% βέβαιος ότι η εγχείρηση θα πετύχει (άφησε 1% πιθανότητα να χρειαστεί να βάλει πλέγμα). Το επιχείρημά του ήταν αφοπλιστικό: Πριν δεκαπέντε χρόνια που δεν υπήρχαν χειρουργικά πλέγματα, πώς γινόταν η εγχείρηση αυτή; Άρχισα να πιστεύω ότι οι υπόλοιποι γιατροί ίσως και να μην μπορούσαν να κάνουν την εγχείρηση αυτή χωρίς πλέγμα. Τελικά, και αφού επέμεινα να με διαβεβαιώσει 100% ότι δεν θα χρησιμοποιήσει χειρουργικό πλέγμα, κλείσαμε να κάνουμε την εγχείρηση μαζί του.

Μερικές λεπτομέρειες από τη διαδικασία της εγχείρησης, που έχουν τη σημειολογία τους: Ο Γ.Σ. επέμενε να κλείσουμε το χειρουργείο πολλές μέρες πριν, ώστε να επιλέξουμε την ώρα. Επέλεξε το time slot 12:00-14:00, ώστε να μην υπάρχει άλλο χειρουργείο μετά και έτσι να μην πιέζεται να τελειώσει. Κάτι ήξερε. Η εγχείρηση κράτησε 3 1/2 ώρες. Γύρω στις 14:00 βγήκε από τον προθάλαμο του χειρουργείου, εμφανώς απογοητευμένος, ο πλασιέ. Όσο περνούσε η ώρα η αγωνία μου κορυφονώταν, σκεπτόμενος ότι για να καθυστερεί μάλλον ήταν πολύ μεγάλη η κήλη που καθιστούσε αναπόφευκτη τη χρήση χειρουργικού πλέγματος.

Φυσικά, όταν γύρω στις 15:30 βγήκε ο γιατρός από το χειρουργείο, το δεύτερο πράγμα που τον ρώτησα ήταν αν έβαλε χειρουργικό πλέγμα. Και ο γιατρός, παίζοντας μαζί μου, μου εξήγησε ότι τα τοιχώματα της κήλης ήταν πολύ σαθρά (χειρότερα από ότι νόμιζε) και ήταν πολύ δύσκολη η συρραφή τους, αλλά αυτός τήρησε την υπόσχεσή του και δεν χρησιμοποίησε χειρουργικό πλέγμα.

Τελικά η εγχείρηση πέτυχε, σήμερα έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε, η κήλη δεν έχει ξαναανοίξει, η Έλσα παίρνει αγκαλιά τον μεγάλο μας γιο που ζυγίζει πάνω από 20 κιλά χωρίς κανένα πρόβλημα (ούτε εκείνες οι συνηθισμένες τσιμπιές που νιώθουν όσοι έχουν βάλει πλέγμα). Μένει να επαληθεύσουμε κατά πόσο μπορεί να περάσει μια τρίτη εγκυμοσύνη χωρίς να ανοίξει και πάλι η κήλη, αλλά αυτό, ελέω κρίσης, ίσως και να μην το μάθουμε ποτέ!

Θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είναι έτσι, οπότε πρέπει να αναφέρω ότι ο Γ.Σ. μας έδωσε θεωρημένη απόδειξη για όλο το ποσό που έλαβε από την εγχείρηση, ενώ οι επισκέψεις στο ιατρείο του ήταν δωρεάν (έκοβε τα γνωστά χαρτάκια του ΟΠΑΔ, λέγοντας ότι τιμά την σύμβασή του με το ταμείο των δημοσίων υπαλλήλων).

Η εμπειρία που αποκόμισα μετά την ιστορία αυτή είναι η εξής: Αποφεύγω τους γιατρούς που έχουν μεγάλες ουρές στα ιατρεία τους. Ακόμη και αν είναι καλοί, δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τον ασθενή, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Το πώς όμως θα διαπιστώσεις αν ένας γιατρός (είτε έχει είτε δεν έχει ουρά στο ιατρείο του) είναι καλός ή όχι είναι προσωπική ευθύνη του καθενός μας.

Μακάρι να υπήρχαν πολλοί γιατροί σαν τον Γ.Σ.

4 σχόλια:

  1. Ανεκδοτική ήταν η επίσκεψη σε έναν νεαρό χειρούργο (από τους "συστημένους"). Στην προσπάθειά του να μας κερδίσει ήταν διατεθειμένος να κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση (δείγμα ότι δεν είχε ο ίδιος ισχυρή άποψη). Έτσι, όταν του είπα τον προβληματισμό μου για τα πλέγματα που δεν τα απορροφά ο οργανισμός, πήρε αμέσως τηλέφωνο τον πλασιέ και τον ρώτησε αν υπάρχουν απορροφούμενα πλέγματα. Ο πλασιέ του είπε ότι υπάρχουν αλλά κοστίζουν ακριβότερα (περίπου 7,000 ευρώ). Μας καθησύχασε όμως λέγοντάς μας ότι και αυτό το ποσό το καλύπτει το ταμείο. Από ευγένεια δεν τον ρώτησα πώς τοποθετείται ένα απορροφούμενο πλέγμα και τι γίνεται όταν αυτό απορροφηθεί, δεν ξαναανοίγει η κήλη;
    Το καλύτερο όμως ήταν πως, στην ερώτηση της συζύγου εάν θα φαίνεται η ουλή από την εγχείρηση, είπε πως μπορεί να κάνει την εγχείρηση ανοίγοντας από την περιοχή της καισαρικής! Και πάλι από ευγένεια δεν τον ρώτησα πώς θα φτάσει από την περιοχή της καιραρικής στη λευκή γραμμή που εκτείνεται από τον αφαλό μέχρι το στέρνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αχ πόσο μοιάζουμε! Προσωπικά έχω μεγάλο θέμα με τους παθολόγους και του παιδίατρους. Είμαστε τον 3ο παιδίατρο μέσα σε 20 μήνες ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εκτός από την -παροιμιώδη πλέον- συμφωνία μου και για τον τρόπο που έχεις πάρει την ευθύνη της υγείας της οικογένειας σου με την βοήθεια του Internet-πράγμα στο οποίο όλοι οι γιατροί θα διαφωνούσαν,ανεξάρτητα από το διανοητικό επίπεδο του υποκειμένου- θα σε παρακαλούσα να μ' έχεις φίλο σου, όταν θα αποφασίσεις να διαβάσεις την Πολιτεία.
    Μακάρι να το καθυστερήσεις για να έχω τη χαρά, μέσω της πτυχιακής, να σου δώσω το Κλειδί πριν το ανακαλύψεις μόνο σου, γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τα καταφέρεις ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Γ.Σ. ξαναχτύπησε. Παιδική φίλη είχε "όγκο" στον θυρεοειδή της. Όλοι οι γιατροί της πρότειναν αφαίρεση, ωστόσο υπάρχουν δύο αφαιρέσεις, η πλήρης και η μερική. Στην πλήρη αφαιρείς και τους δύο λοβούς του θυρεοειδή, οπότε μετά δεν έχεις καθόλου και ζεις όλη τη ζωή σου με χάπια, στη μερική αφαιρείς μόνο τον ένα λοβό και ο άλλος κάνει σε μεγάλο βαθμό τη δουλειά του οπότε γλυτώνεις τα χάπια (τουλάχιστον μέχρι να νοσήσει και αυτός, αν συμβεί κάτι τέτοιο ποτέ). Από όσο κατάλαβα (όπως μου τα μετέφερε), για να κάνεις μερική αφαίρεση θα πρέπει ο όγκος να είναι μόνο στον ένα λοβό, ο δε κίνδυνος από τη μερική είναι ότι αν ο όγκος είναι κακοήθης θα ήταν προτιμότερο να είχαν αφαιρεθεί εξαρχής και οι δύο λοβού, αλλιώς ξαναμπαίνεις άμεσα (σε λίγες μέρες και αφού βγει η βιοψία) στο χειρουργείο για να αφαιρέσεις και τον δεύτερο.

    Με την επιφύλαξη ότι έχω μεταφέρει σωστά τα παραπάνω, η ουσία είναι η εξής: Από τους 4-5 γιατρούς που επισκέφθηκε η φίλη, μόνο ο Γ.Σ. επέμεινε να κάνει μερική αφαίρεση, οι υπόλοιποι επέμειναν στην ολική αφαίρεση. Τελικά η φίλη επέλεξε τον Γ.Σ., έγινε η μερική αφαίρεση και τώρα, μερικούς μήνες μετά είναι μια χαρά (ο όγκος ήταν καλοήθης).

    Ο παραλληλισμός με την περίπτωση της συζύγου είναι έντονος, και στις δύο περιπτώσεις αφενός ο ασθενής ακολούθησε τη λογική του και αφετέρου, οι γνώμες των γιατρών διίσταντο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή